Het verhaal.

« Italië 2007 ››. In één van de vele straten van Rome lopen vijf onopvallende mannen in een haastig tempo richting een bank. De mensen lopen al vluchtig naar buiten als de vijf mannen langzaam hun geweren trekken. Ze weten al wie deze mannen zijn en proberen vlug de benen te nemen. Zodra de mannen de bank binnen zijn worden alle medewerkers achter de balie zonder pardon neergeschoten, op één persoon na. Het was een vriend van de familie "Corleone". Het was een locale dief die graag wat wou verdienen. Vluchtig loopt hij naar de kluis, geeft de vijf mannen ieder een zak met biljetten, en loopt in een haastig tempo via de achterdeur naar buiten, uit zijn jas vielen nog wat biljetten. In een vluchtig tempo rennen de vijf mannen naar hun auto eventjes verder op, ze schieten nog enkele omstaanders neer en rijden er in een heus tempo vandoor. De mannen op de achterbank keken mekaar aan, ze zeiden niets, het hart klopte hen in de keel. Ze reden een steegje in, ze zouden daar wachtten op een andere auto die hen door de politiekonvooien zou leiden, al dan niet met geweld. Ze reden het steegje in, de tweede auto stond hen al op te wachtten. Maar ze gaven het teken niet, ze antwoorden zelf niet op hun sms'je die ze even voorheen gestuurd hadden. Een van de mannen stapte uit, liep langzaam naar de andere auto, hij bleef even staan, alsof hij al wist wat er gebeurd was. Hij zette nog enkele stappen in de richting van de auto en krijste het uit, hij zag enkel bloed en ledematen, hij kon zelf zijn eigen vader niet meer herkennen in het hoopje lichamen, beter gezegd in het hoopje lichaamsdelen. In een flits zag hij zichzelf z’n vader omhelzen, maar tijd om te treuren was er niet. Hij hoorde nu ook gekrijs uit de andere auto. Hij keek om maar het was te laat, daar stonden ze, enkele oosterse mannen in een onder bloed besmeurd pak, gewapend met machinegeweren en zwaarden. De andere 4 familieleden moesten eraan geloven, na enkele korte salvo’s bewoog geen van z’n vrienden meer. Hij sprong in de 2 de auto, en reed weg. Hij walgde van de geur van de ledematen, hij was helemaal besmeurd onder het bloed. De tranen stonden hem in de ogen, maar er was geen tijd voor verdriet, als hij zijn eigen leven wou redden dan moest hij zichzelf nu wel uit de voeten maken. Er gingen wel duizenden vragen door zich heen, « Wie zijn die oosterlingen, wat moeten ze met ons, wat hebben we ze misdaan ››. Hij reed in een haast weg, hij wou niet hetzelfde lot ondergaan als de anderen, zijn vrienden. Hij reed aan een grote snelheid over de snelweg, hij hoorde de politiesirenes loeien over de snelweg. De sirenes loeiden steeds luider, of zijn gehijg werd steeds stiller. Hij werd niet gevolgd, de oosterlingen hadden immers het geld al te pakken, hij vertraagde en stopte even verder op de pechstrook. Al walgend van de stank stapte hij uit z’n auto, hij wankelde nog enkele meters, om daar dan neer te vallen. Het laatste wat in hem opkwam waren zijn vrienden en zijn vader, hij hoorde heel even geschreeuw maar toen werd het zwart voor z’n ogen. Hij kwam weer bij, hij lag in een auto, enkele gezichten staarden hem aan . Gelukkig herkende hij deze gezichten. Er werd geen woord gezegd, op de achtergrond hoorde hij de radio. Al strompelend kroop hij naar de radio , en draaide aan de volumeknop. « Beste luisteraars, zonet kwam het bericht binnen van een brutale massamoord dat vandaag plaatsvond in Rome. Er werden een vijftigtal mannen vermoord op een brutale wijze, ze zijn niet meer te identificeren. Het zou gaan om een maffia-afrekening tussen de plaatselijke Italiaanse maffia en de Chinese maffia, de politie zoekt de zaak nog steeds uit››. De radio werd meteen weer uitgeschakeld. « De don is zwaar gewond , hij vecht voor zijn leven ›› zei één van de inzittenden met een woedende blik. « We gaan er nu heen ›› zei een andere. Ze hadden zich kennelijk al op het ergste voorberijd want ze trokken allen een lijkschouwergezicht. Ze bereikten het ziekenhuis, de hele familie was er al. Ze wouden net de hal binnenstappen, toen de dokter verklaarde dat er geen hulp maar kon baatten. « We konden enkel zijn sterven afremmen en het voor hem zo draagzaam mogelijk maken, meer dan pijnstillers toedienen konden we niet...››. Het nieuws was al gekend onder de gehele familie, bij de inkomhal werden al wapens uitgedeeld, vol wraak maakten ze zich klaar om die chinezen ervoor te laten boeten. Dit beloofd de grootste oorlog ooit te worden, maar er rijst intussen ook een nieuwe vraag « Wie volgt de don op, en word de nieuwe godfather? ››.